1000 x bedankt 

Om precies te zijn negenhonderdenvijfentachtig (985). 

De jaarlijkse algemene ledenvergadering van 7 november jl. bereikte een triest dieptepunt. Slechts 15 leden namen de moeite om het beleid van het bestuur en de financiële stand van zaken aan te horen. Nog belangrijker, mee te denken en de richting van toekomstig beleid te sturen.

Onder de titel “Lekker belangrijk “ heb ik een jaar geleden aandacht gevraagd voor de ALV. Welnu, dat heeft zijn uitwerking niet gemist. Een overweldigend laten afweten van onze leden als gevolg.

Hoe moeten we dit interpreteren?

Met enig gevoel voor sarcasme zou je kunnen zeggen dat de leden een blind vertrouwen in het bestuur hebben. Eigenlijk zeggen ze massaal, doe maar wat je goed dunkt. Wij vinden het allemaal best zo. Het interesseert ons geen moer wat er bestuurlijk zoal besloten wordt. Zelfs niet als er een zorgelijk beeld wordt geschetst van de financiële situatie. 

En als we het simpel houden, geen geld betekent geen voetbal. Gelijk maar dit doemscenario rechtzetten. 

Dit bestuur is er in geslaagd een negatieve financiële tendens om te buigen naar een positief resultaat. Een ongelofelijk prestatie. Een prestatie die wel enige waardering verdiend heeft. In ieder geval meer dan van die 15 aanwezigen.

De zaterdag na de vergadering sprak ik een paar bestuursleden bij de waterwegderby tegen MVV’27.

In een bomvol Kwekkerdrome ging de verdiende winst naar onze Kwekkers en even daarvoor won onze O23-2 van O23-1 van CWO. Alle reden om blij en tevreden te zijn. Maar ik zag minimaal twee diep teleurgestelde en zelfs boze bestuurders toen de ALV ter sprake kwam. Boos en teleurgesteld vanwege die barslechte opkomst. 

Men heeft geen benul hoeveel werk het is om zo’n vergadering voor te bereiden. Een van de bestuursleden was zo teleurgesteld dat hij overwoog het bijltje erbij neer te leggen. “Voor wie doe je het nog in hemelsnaam!” was de wanhoopskreet.

En daar raak je de kern van de zaak.

Waarom ga je in een bestuur zitten?

Dit is een onderwerp dat op mijn lijstje staat om een keer te bespreken. Onverwacht komt het nu indirect aan de orde. 

In verreweg de meeste gevallen wordt iemand gevraagd. Uit zichzelf je aanbieden komt zelden voor. De mensen die als vrijwilliger actief zijn, zijn doeners. Hebben geen zin in vergaderingen en gedoe. Heel begrijpelijk, maar een bestuur is de leidende en onmisbare schakel in de organisatie van elke vereniging. Toegeven aan die vraag komt voort uit een diepe betrokkenheid bij de club dat verder gaat dan de betrokkenheid die je hebt omdat je kind hier nu eenmaal speelt. Heeft niets te maken met je ego die wel een boost kan hebben. Het is belangeloos je vrije tijd investeren in de club die je lief is.

En dat mag best op wat respect van de leden rekenen. Trouwens in algemene zin geldt hetzelfde. Zelfs Ron Jans, de trainer van FC Utrecht, stipte het aan naar aanleiding van het ontslag van John Heitinga bij Ajax. De nuance ontbreekt en braken vanuit de onderbuik lijkt de norm te worden. Voorbeelden genoeg op de tv te zien. Hopelijk is dit een tijdelijke tendens. 

Als lid of als ouder van een jeugdlid van VFC ben je onderdeel van de vereniging. Het betalen van je contributie ontslaat je niet van de plicht positief en dat mag ook kritisch zijn, deel te nemen aan het in stand houden van de club in zijn geheel. Het bezoeken van bijeenkomsten of vergaderingen is daar onderdeel van. Ook als het niet primair jouw belang of interesse raakt. Laat minimaal zien dat je waardeert wat anderen zoals het bestuur voor de vereniging en dus ook voor jou, doet.

We zien elkaar op de volgende Algemene Ledenvergadering.

G. Kwek