Trainer

Al weer een paar weken geleden stond in het AD een artikel over o.a. onze hoofdtrainer. Dit was na de 0-4 zege op Wippolder. Een terechte lofzang op een talentvolle jonge trainer die ons vlaggeschip serieus om de promotie laat strijden. 

VFC heeft altijd wel goede trainers voor zijn selectieteams aangesteld. Voor veel trainers was VFC een opstap naar een hoger niveau. VFC op je cv is bijna een vrijbrief voor een succesvol vervolg van je carrière. Mulder (Feijenoord vr), Zijm (Feijenoord 019), De Romph  (Brielle), Tromp (RKDEO).

Voordeel van een jonge enthousiaste en ambitieuze trainer is, dat die gevoed is met de nieuwste inzichten op trainingsgebied. Onder zijn leiding zie je ook vaak dat spelers beter worden.

Nadeel is dat deze trainers stappen willen zetten. Hun eerste club is de onderste tree van de ladder die beklommen moet worden. Anders gezegd, hun ambitie reikt verder dan de huidige status. Niet onlogisch natuurlijk. 

Bijkomend nadeel van bovenstaande is  dat langdurige verbindingen vrijwel uitgesloten zijn. De bekende trein komt een keer voorbij. Luigi Bruins van Zwaluwen stapte er in ondanks een nog nat van de inkt getekend contract. 

Gun Delano a Cohen natuurlijk alle succes van de wereld, maar vooral dat hij nog een tijd zijn talent bij VFC mag ontplooien. 

(Deze bijdrage had ik al geschreven, toen ik even later las dat Delano VFC na 1 seizoen weer gaat verlaten. De cursus die hij gaat volgen verplicht hem een stageplek bij een BVO te volgen. En dat laat geen ruimte om VFC er ook nog bij te doen. Maar ik laat het artikel in zijn oorspronkelijke tekst.)

De aandacht gaat publicitair altijd naar de hoofdtrainer. Begrijpelijk, maar daar achter zit een grote groep clubtrainers die ervoor zorgen dat de hoofdtrainer optimaal kan presteren. Jeugdtrainers, assistent trainers bepalen in zekere zin het spelniveau. Zij geven de voorzetten, de hoofdtrainer mag ze inkoppen.

In deze bijdrage wil ik de schijnwerpers richten op een VFC trainer die ontzettend veel betekent voor de aansluiting naar het eerste team, Nasjim Nasri.

Nas traint nu het tweede samen met Slobodan Dutina. Hoeveel trainerservaring en kwaliteit wil je hebben? Samen proberen zij het pas gepromoveerde tweede in de reserve eerste klasse te behouden en jong talent klaar te stomen voor de stap naar het eerste. Gaat ongetwijfeld lukken. Slobodan helpt en adviseert daarnaast jeugdtrainers bij hun ontwikkeling als trainer. Een gouden greep.

Als vreemde eend in de VFC vijver werd Nasri al heel snel een echte Kwekker. De twee-eenheid Bas en Nas vormden een succesvol trainersduo. Niet alleen zijn trainerskwaliteiten, maar ook zijn groot netwerk heeft VFC geen windeieren gelegd in de vorm van sponsors.

Al snel volgde Nas Jan Rosenthal op als assistent op bij de jonge zaterdagselectie. Bas van Loenen had deze groep al jaren onder zijn hoede. Bij de overgang naar het mannenvoetbal zorgde Nasri voor een krachtige verse impuls. Bas en Nas werd een gouden duo. 

Het mooie van dit alles is dat Nasri een succesvolle trainer is geweest bij verenigingen met een totaal andere clubcultuur dan bij VFC. Kan me voorstellen dat sommigen hun wenkbrauwen fronsten bij zijn aanstelling. Maar vanaf zijn binnenkomst was de focus volledig op VFC gericht. En niet alleen op de jongens van zaterdag 1 zoals dat toen heette. Hij had oog voor wat de club nodig had. Gaf op de achtergrond zijn kennis door. In de loop der jaren een meer dan 100% Kwekker geworden.

Twee uitersten in 1 stuk belicht.

Delano die zijn groep inspireert en het maximale er uit tracht te halen om vervolgens zijn droom op termijn tot werkelijkheid te laten worden.

En Nasri die samen met Slobodan Dutina zijn groep voorbereidt op doorstroming en aan de continuïteit bij VFC blijft werken.

Hun overeenkomst is de liefde voor “het spelletje” zoals dat vaak genoemd wordt. Maar verder zijn het in veel opzichten tegenpolen. In dit geval een prima samenstelling kijkend naar de resultaten.

Delano en Nasri met in hun kielzog al die (jeugd)trainers die VFC rijk is, zorgen ervoor dat we een vitale bloeiende club zijn en blijven.

G. Kwek