What’s in a name 

De winterstop en de jaarwisseling zijn traditioneel momenten van reflectie en goede voornemens. Wat zou de wereld er toch vreedzaam uitzien als alle voornemens ook serieus bedoeld waren en geen plichtmatig uitgesproken clichés.

In sportief opzicht zal bij veel verenigingen op de nieuwjaarsborrel het wensenlijstje de ronde doen: hopen op promoveren, handhaven en vooral niet degraderen? Misschien op de achtergrond ook de vraag of wens wat voor vereniging wil je zijn? 

Hoe zit dat bij verenigingen?

Waterwegsport van het AD en Nieuwsblad Vlaardingen zijn waarschijnlijk de meest gelezen kranten hier in onze omgeving. Deze media gebruiken in dit verband graag in hun verslag de termen familieclub en cultclub.

Zijn dat woorden die op een onderbouwing kunnen terugvallen of loze beschrijvingen zonder enige inhoud?

Vraag de gemiddelde voetballiefhebber naar een omschrijving van beide termen dan zal dat bij familieclub nog wel lukken, maar bij cultclub zal het veelal stil blijven. 

Een cultclub wordt beschreven als een vereniging met een loyale en fanatieke fanbase, anti-establishment waarden en een rebelse identiteit.

Bij de familieclub ligt de nadruk op het samen doen, oog hebben voor je club/teamgenoten. Bovendien spelen de familiebanden een belangrijke rol.

Als vereniging wil je onderscheidend en herkenbaar zijn. Niet een van de zoveelduizend 13 uit een dozijn clubs.

Dat begint al bij het kiezen van de naam. Het is moeilijk om daar onderscheidend in te zijn. De meeste namen van voetbalclubs zijn afkortingen of verwijzingen naar de plaatsnaam. VFC, Cion, HBSS, CWO, PPSC, VDL, Rhoon, Bolnes, Nootdorp, enz. Een leuke uitzondering vind ik Antibarbari, de Rotterdamse studentenvereniging.  Hele grappige bestaande clubnamen zijn o.a. De Tegenpartij, De Gastronoom en ESZVV Totelos. En als er bij de oprichting geen creatieve geesten waren, krijg je namen die in veelvoud voorkomen zoals Be Quick, Victoria, Achilles, Sparta, e.d. 

Clubs met enige historie hebben vaak een soort koosnaam. Engeland is daar een mooi voorbeeld van: The Reds (Liverpool), The Gunners (Arsenal), The Blues (Chelsea). Maar ook Real Madrid met Los Blancos (de Witten) en vergeet Juventus niet als De Oude Dame.

Ook bij ons zijn een paar mooie bijnamen te noemen. Bij deze alleen de bijnaam. De clubnaam mogen jullie zelf erbij denken: de club van Zuid, de Godenzonen, Kasteelheren,Tricolores, de Schapenkoppen, Superboeren.

Nu even terug naar de basis. 

Onder welke noemer kunnen of willen we VFC scharen. Familieclub, cultclub of iets anders?

VFC heeft alles wat betreft herkenbaarheid en onderscheid. Er is geen club in de regio die al deze elementen in huis heeft. Wat zijn die elementen dan?

Het zit niet zozeer in de naam zou je zeggen. Maar dat is een vergissing. Beide elementen zijn hierin nadrukkelijk aanwezig. Het onderscheidende zit in de F van Footballclub. Geen enkele Nederlandse voetbalvereniging gebruikt de Engelse benaming. Daarnaast de herkenbaarheid van de V van Vlaardingsche. Hoe herkenbaar wil je het hebben. “Waar komen jullie vandaan?” Precies Vlaardingen.

Wat VFC nog bijzonder maakt is de bijnaam De Kwekkers. Iedereen in onze voetbalomgeving weet dat als je het over de Kwekkers hebt, VFC bedoeld wordt. Maar dat is nog niet alles. Onze leden wordt al op jonge leeftijd het clublied aangeleerd door de vaders die het weer van hun vader geleerd hebben. Een club zonder een echt clublied met serieuze tekst is nog niet volwassen. Het “voor onze geel en zwarte kleuren “ is historisch erfgoed. En als poedersuiker op de oliebol onze accommodatie. Door vriend en vijand bestempeld als het mooiste voetbalhuis in de regio. Deze voetbaltempel kreeg al snel de prachtige naam Kwekkerdome. 

We mogen trots zijn op het unieke karakter van onze club. VFC is meer dan een familieclub of cultclub. Met onze naam VFC/Kwekkers, de accommodatie Kwekkerdome, ons clublied en vooral al die geel en zwarte harten is VFC een belangrijke schakel in de sportieve Vlaardingse gemeenschap.

Met dit in gedachte wens ik iedereen een hoopvol en positief 2026 toe.

G. Kwek