VLAARDINGEN – Sommige spelers passeren, anderen groeien uit tot het gezicht van een vereniging. Bryn Siegersma behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Na zeventien seizoenen, ongeveer 450 wedstrijden in het eerste elftal en talloze hoogtepunten neemt de 36-jarige middenvelder afscheid van het selectievoetbal bij VFC. Daarmee komt een einde aan een indrukwekkende loopbaan die vrijwel volledig in het teken stond van de Vlaardingse vereniging.

Siegersma laat een bijzondere erfenis achter. Niet alleen vanwege zijn prestaties binnen de lijnen, maar ook door zijn loyaliteit, betrokkenheid en voorbeeldfunctie. Generaties spelers zagen hem uitgroeien van talentvolle jeugdspeler tot een van de leiders van de selectie.

Van Fortuna Vlaardingen naar VFC

De voetbalcarrière van Bryn Siegersma begon bij Fortuna Vlaardingen. Al op 10-jarige leeftijd maakte Bryn de overstap naar VFC, een keuze die bepalend zou blijken voor de rest van zijn voetballeven.

Bij VFC doorliep Bryn alle jeugdelftallen. Zijn talent viel al snel op. Als A-junior maakte hij zijn eerste minuten bij de senioren, toen buurman Danny Stolk vanwege personele problemen spelers nodig had voor de toenmalige B-selectie. Daar liet de jonge, toen nog linksback, direct zien over bijzondere kwaliteiten te beschikken. Ondanks zijn leeftijd hield hij zich moeiteloos staande tussen ervaren senioren.

Onder begeleiding van de oudere spelers uit het vierde elftal ontwikkelde hij zich razendsnel. Op zestienjarige leeftijd speelde hij al regelmatig in de B-selectie en vierde hij een van zijn eerste successen met het kampioenschap van het vijfde elftal. Ook buiten het veld voelde hij zich al snel thuis. De 'kleine Bryn' werd opgenomen in de hechte VFC-familie, overleefde de inmiddels beruchte trainingskampen en groeide uit tot een graag geziene clubgenoot.

Debuut op 17-jarige leeftijd

Zijn officiële debuut in het eerste elftal volgde toen Siegersma pas zeventien jaar oud was. Onder trainer Marco Bravenboer maakte hij zijn eerste minuten tegen Nieuwkoop. Niemand kon op dat moment vermoeden dat dit het begin zou zijn van een loopbaan die uiteindelijk bijna twintig jaar zou duren.

In de jaren daarna groeide hij uit tot een vaste waarde binnen de hoofdmacht. Hij maakte verschillende generaties spelers mee, werkte onder meerdere trainers en zag het amateurvoetbal in de loop der jaren veranderen. Eén ding bleef echter altijd hetzelfde: zijn trouw aan VFC.

"Ik kwam in de selectie als linksback, maar de trainers zagen mij meer als aanvaller. Door blessures en schorsingen kwam ik in mijn eerste seizoen vrijwel direct in het eerste terecht. Ik scoorde een aantal keer en daardoor bleef ik basisspeler."

Persoonlijk kende hij een uitstekend eerste seizoen, al verliep het sportief voor VFC minder voorspoedig.

"We werden tiende en ontliepen gelukkig op de laatste speeldag, dankzij een gunstig resultaat op een ander veld, de nacompetitie."

Ook in de jaren daarna bleef Siegersma een vaste naam op het wedstrijdformulier.

Tekst gaat verder onder de foto.

Foto: Bryn Siegersma op jonge leeftijd

Een lopende nummer 10

Gedurende zijn carrière ontwikkelde Siegersma zich tot een speler met een herkenbare speelstijl. Binnen de club stond hij bekend als een 'lopende nummer 10': een middenvelder die voortdurend onderweg was en zowel aanvallend als verdedigend zijn bijdrage leverde. Met zijn enorme loopvermogen, techniek en spelinzicht vormde hij jarenlang de schakel tussen middenveld en aanval. Hij was voortdurend aanspeelbaar, dacht een stap vooruit en maakte zijn medespelers beter.

Minstens zo belangrijk was zijn rol buiten het veld. Jonge spelers konden altijd bij hem terecht voor advies en binnen de selectie gold hij als een motivator en mentor. Zijn discipline en professionele instelling maakten hem jarenlang een voorbeeld voor de rest van de groep.

Vijftien seizoenen zondagvoetbal

Het grootste deel van zijn loopbaan speelde Bryn in het zondagelftal van VFC. In totaal kwam hij vijftien seizoenen uit in het zondagvoetbal. Die periode bracht hem door grote delen van Nederland. Omdat er in district West II steeds minder zondagclubs actief waren, reisde VFC regelmatig af naar andere regio's.

"Op zondag speelde VFC in de tweede klasse. We kwamen door het hele land, omdat er in district West II bijna geen zondagclubs meer waren," vertelt Siegersma. "Het laatste seizoen speelden we in West I en kwamen we veel in de omgeving van Amsterdam. Daarvoor speelden we in Zuid I. Dat was een stuk gezelliger. Een derde helft kennen ze in de omgeving van Amsterdam niet echt."

Hoewel het prestatieve zondagvoetbal langzaam verdween, bleef hij zich volledig inzetten voor de club. Het verdwijnen van de zondagtak betekende uiteindelijk wel een belangrijk keerpunt in zijn voetbalcarrière.

Nieuwe uitdaging op zaterdag

Twee seizoenen geleden maakt Bryn de overstap naar de zaterdagselectie van VFC. Een keuze die hij niet zonder twijfel maakte.

"Ik vroeg me af of ik niet beter lager kon gaan voetballen met vrienden. Maar ik merkte dat ik nog niet klaar was met het prestatievoetbal. Ik wilde nog steeds iedere zaterdag presteren en op het hoogste niveau spelen."

Die overstap pakte uitstekend uit. De selectie ontving hem met open armen en ook trainer Sieme Zijm speelde een belangrijke rol in zijn beslissing.

"Ik ben heel goed opgenomen binnen de groep. De jongens gaven ook aan dat ze blij waren dat ik de overstap maakte. Anders had ik het waarschijnlijk niet gedaan. Ik kende veel spelers al vanuit de zondag. Het is een hechte vriendengroep. Ze zijn wat jonger dan ik en ik sta inmiddels ook anders in het leven. Zeker sinds ik vader ben geworden. Ik drink na de wedstrijd graag een biertje, maar ga niet meer de stad in om te stappen."

Altijd meedoen om promotie

Ook in de laatste fase van zijn loopbaan bleef Bryn presteren op niveau. Met de zaterdagselectie draaide VFC beide seizoenen mee in de strijd om promotie.

"Met de zaterdag hebben we elk seizoen meegedaan om promotie," blikt hij terug.

Hoewel promotie naar de eerste klasse uiteindelijk uitbleef, was VFC er beide jaren dichtbij. Daarnaast beleefde de ploeg een uitstekend bekerseizoen. De kwartfinale van de KNVB-districtsbeker werd bereikt, waarin Bryn lange tijd 'Man of the Match' leek te worden na zijn openingstreffer. Na strafschoppen werd echter verloren van vierde divisionist Zwaluwen.

De prestaties onderstreepten dat VFC, met een ervaren Siegersma als belangrijke schakel, ook de afgelopen jaren op hoog niveau kon meedoen.

Topsporter pur sang

Wie denkt dat Bryn zich uitsluitend met voetbal bezighield, vergist zich. Al jarenlang is hij een fanatiek hardloper en juist zijn uitstekende fysieke conditie vormde een van zijn grootste kwaliteiten op het voetbalveld. Naast de trainingen bij VFC werkte hij ook individueel aan zijn fitheid. Op trainingsdagen combineerde hij zijn voetbalverplichtingen met extra looptrainingen op zijn werk en daarnaast liep hij structureel lange afstanden.

Dat leverde indrukwekkende prestaties op. Zo voltooide Bryn meerdere keren de Marathon Rotterdam. Vorig jaar noteerde hij een tijd van 2 uur en 44 minuten. Zijn enorme doorzettingsvermogen bleek misschien nog wel het meest uit het feit dat hij een dag na de topper tegen Den Hoorn opnieuw een marathon liep, ditmaal in minder dan drie uur.

Het typeert de mentaliteit waarmee hij bijna twintig jaar op hoog niveau actief bleef.

Hoogtepunten om nooit te vergeten

Na zeventien seizoenen in de hoofdmacht heeft Bryn een lange lijst aan bijzondere herinneringen opgebouwd.

De promotie naar de tweede klasse in 2012, na een zenuwslopende wedstrijd tegen Full Speed, behoort tot zijn mooiste momenten. Ook het kampioenschap van 2014 staat hoog op zijn persoonlijke lijst. Daarnaast bewaart hij warme herinneringen aan het Vlaardings kampioenschap van 2016, een prijs die binnen de stad veel aanzien geniet. Een ander bijzonder moment was zijn deelname als 'Oer-Kwekker' aan de jubileumwedstrijd tussen VFC en oud-Feyenoord tijdens het 110-jarig bestaan van de vereniging.

Tekst gaat verder onder de foto.

Foto: Vlaardings kampioenschap 2016.

De recente jaren met de zaterdagselectie krijgen een speciaal plekje. De strijd om promotie en het bereiken van de kwartfinale van de districtsbeker bewezen dat VFC ook in deze fase van zijn carrière competitief bleef.

Een echte familieclub

Voor Siegersma draaide voetbal nooit alleen om winnen of presteren. Juist de sfeer binnen de vereniging, de vriendschappen en het gevoel van saamhorigheid maakten VFC bijzonder.

"VFC is altijd een echte familieclub geweest."

Zijn ouders vormen daarvan misschien wel het mooiste voorbeeld. Zij missen vrijwel geen wedstrijd en volgen hun zoon zelfs vanuit Spanje via een liveverbinding wanneer zij daar verblijven. Ook buiten het eerste elftal is Bryn nauw betrokken bij de club. Tijdens het internationale toernooi van 2016 zorgt Bryn ervoor dat zijn neefje met de Schotse club Donside JFC afreist naar Vlaardingen om aan het toernooi deel te nemen.

Het laat zien dat zijn betrokkenheid veel verder reikt dan alleen zijn jaren als selectiespeler.

Verrassingswedstrijd als passend afscheid

Voor een speler die bijna twee decennia het gezicht van VFC was, kon een passend afscheid niet uitblijven. Daarom besloten vrienden en (oud-)teamgenoten een afscheidswedstrijd te organiseren tegen de huidige zaterdagselectie. Dat gebeurde geheel als verrassing voor Siegersma, die tot het laatste moment niets in de gaten had.

Onder het mom van een onschuldige voetbaldiscussie kreeg hij de vraag zijn ideale VFC-elftal aller tijden samen te stellen. Een opdracht die eenvoudiger leek dan zij in werkelijkheid was. Gedurende zijn zeventien seizoenen in de hoofdmacht speelde hij immers samen met tientallen spelers uit verschillende generaties. Onder het genot van een biertje passeerden oude teamgenoten, kampioenen, promotiehelden en huidige selectiespelers de revue. Dat leidde tot levendige discussies en mooie herinneringen. Na ruim een uur wikken en wegen stelde hij uiteindelijk zijn persoonlijke 'Best 11' samen. Toch voelde dat volgens hem niet helemaal eerlijk.

"Met zoveel kwaliteit en zoveel mooie herinneringen doe je altijd mensen tekort. Gelukkig mag je tegenwoordig vijf keer wisselen. Ik had zonder moeite ook een Best 22 kunnen samenstellen."

De afscheidswedstrijd werd daarmee niet alleen een eerbetoon aan een speler die jarenlang het gezicht van VFC was, maar vooral ook een viering van de vele vriendschappen, successen en herinneringen die hij binnen de vereniging heeft opgebouwd.

Tekst gaat verder onder de foto.

Foto: Bryn Siegersma's 'Best 11'

Cadeau’s na afloop

Decennialang droeg Bryn met trots het Delta Hotel op zijn borst. Het logo op zijn shirt werd daarmee bijna een vertrouwd onderdeel van zijn verschijning als VFC-speler. Vanuit deze trouwe Vriend van VFC ontving Bryn na afloop dan ook als eerste een mooi cadeau.

Een klein gebaar, maar met grote betekenis. Het was een blijk van waardering voor de jarenlange inzet van Bryn en tegelijkertijd een mooie weerspiegeling van de warme band die door de jaren heen tussen Bryn, VFC en het Delta Hotel is ontstaan.

En dat Bryn geliefd was binnen de vereniging, bleek wel uit de vele cadeaus die hij tijdens zijn afscheid ontving. Ook de woorden van oud-trainer Eric Teunisse, die tijdens de afscheidsavond een persoonlijke toespraak hield, maakten duidelijk hoeveel waardering en respect er binnen de club voor Bryn bestaat.

Einde van een tijdperk

Met het afscheid van Bryn Siegersma komt een einde aan een bijzonder tijdperk bij VFC. Zijn besluit om te stoppen als selectiespeler nam hij niet over één nacht ijs, maar volgens hem is het juiste moment nu aangebroken. Na zeventien seizoenen, ongeveer 450 wedstrijden, talloze doelpunten, assists, promoties, kampioenschappen en onvergetelijke herinneringen neemt VFC afscheid van een van de meest herkenbare gezichten van de afgelopen twintig jaar.

De club verliest een speler, maar behoudt een clubman. Want hoewel zijn actieve loopbaan in de selectie ten einde komt, blijft Siegersma nauw verbonden aan de vereniging waar hij opgroeide en uitgroeide tot een van de boegbeelden. Na zeventien seizoenen kiest Bryn voor een nieuw hoofdstuk binnen de vereniging. Hij gaat komend seizoen spelen in het derde elftal, samen met zijn vrienden, om meer tijd te hebben voor zijn gezin. VFC bedankt Bryn voor zijn jarenlange inzet en wenst hem veel plezier en succes in het derde elftal.

Aan de volgende generatie spelers wil hij nog één boodschap meegeven:

"Wees gedisciplineerd, train hard en geloof in jezelf."

Woorden die misschien wel het beste samenvatten waarom Bryn Siegersma zeventien seizoenen lang op hoog niveau wist te presteren. En waarom zijn naam nog jarenlang verbonden zal blijven aan de geschiedenis van VFC.